I believe that knowledge empowers, integrity endures, and compassion heals. Every challenge has strengthened my commitment to science, humanity, and moving forward with dignity and hope. 🌷
Suzan  June 30, 2026

​

************************

 

Strong Women, Stronger Together

 

​Women's health is more than a medical topic—it is a reflection of how we value, support, and empower women throughout their lives.

Strength is often portrayed as resilience in the face of adversity, but true strength also includes vulnerability, self-awareness, compassion, and the courage to seek help when needed. Whether in science, healthcare, leadership, family, or community, women continue to shape a future built on knowledge, empathy, and perseverance.

As research increasingly recognizes the importance of women's brain health, mental health, and well-being, we are reminded that advancing women's health is not only a scientific priority but also a societal responsibility.

Strong women inspire one another, support one another, and create opportunities for future generations to thrive.

Together, we become stronger.

It was also a pleasure to meet Sophie Grégoire Trudeau, a strong advocate for women's health.

Suzan

June 10, 2026

​​

************************

 

Biliyorsun​

 

Hayat bazen öyle insafsız ki

Küçük bir boşluğundan yakalar

Hissettirmez en zayıf anında

Seni ta yüreğinden yaralar

​

Ellerin kolların bağlansa da

Başında kasırgalar kopsa da

Sen tüm gücünle karşı koysan da

Seni acımasız sevdaya salar

​

Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun

Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun

Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım

Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun

 

Haklısın biraz geç karşılaştık

Oysa hiç konuşmadan anlaştık

Bazı şeyler var ki söylenmiyor

Biz seninle sözleri susarak aştık

 

İnsan acılarla kıvransa da

Ve o aşkta bir daha doğsa da

Dünyasını yeniden kursa da

Düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar

​

************************

​

A note in the language of memory:

آگاهی درد می‌آورد؛
چون هرچه بیشتر می‌فهمی، بیشتر می‌بینی
و هرچه بیشتر می‌بینی، سخت‌تر می‌توانی خودت را به ندانستن بزنی

مدتی بود دلتنگی برای مادرم، پدرم، برای ایران، و برای آن بخش از خودم که سال‌ها پیش جا مانده بود، با فشار بی‌پایان کار درهم آمیخته بود و آرام‌آرام چیزی را درونم فرسوده می‌کرد

آن روز بی‌اختیار گریه کردم؛
نه از یک اتفاق خاص
بلکه از سنگینیِ همه‌چیز
از انباشته شدنِ تمام بغض‌هایی که مدت‌ها فرصتِ جاری شدن نداشتند؛
و شاید درست در امتدادِ همان خستگی و دلتنگی بود که اجازه دادم به تجربه‌ای نزدیک شوم که از همان ابتدا می‌دانستم قرار نیست مقصد من باشد

تمام مسیر، صدایی درونم می‌پرسید
«این، حقیقتاً انتخابِ توست؟»

با این‌حال، چیزی در من تصمیم گرفت برای لحظه‌ای از تردید عبور کند

و عجیب بود؛همان هم‌صحبتیِ کوتاه، چیزی را در من بیدار کرد که گمان می‌کردم سال‌ها پیش، در دلِ تجربه‌ای تلخ و آسیب‌زننده، برای همیشه خاموش شده است
بعد از آن روزهای تاریکی که بخشی از امنیت و اعتمادم را از من گرفته بود، همیشه با خودم فکر می‌کردم شاید دیگر نتوانم با آرامش، حضور انسانی دیگری را بپذیرم

اما آن لحظه به من یادآوری کرد
که هنوز زنده‌ام
که هنوز می‌توانم احساس کنم
که هنوز می‌توانم دوست بدارم

و با این‌حال، همان آگاهی که درد می‌آورد، آرام در گوشم زمزمه می‌کرد
«این آن چیزی نیست که حقیقتِ درونت می‌خواهد»

این‌بار، به‌جای ماندن، آرام کنار کشیدم؛
نه از سر خشم
نه از سر نفرت
بلکه از سر احترام به خودم

شبیه کسی بودم که از مسیری قدیمی و خطرناک عبور کرده، لحظه‌ای در آن توقف کرده، و بعد با اطمینان بیشتری راه بازگشت را پیدا کرده است

حالا می‌دانم که من گم نشده بودم؛
فقط دلتنگ بودم

و شاید مهم‌ترین چیزی که این تجربه به من آموخت این بود
که آرامشِ واقعی، تنها در جایی پیدا می‌شود که با حقیقتِ درونمان هم‌سو باشد؛
جایی که هیچ حضوری، هرچقدر هم دلگرم‌کننده
نتواند جای صداقت با خویشتن را بگیرد

آگاهی درد می‌آورد
اما همین درد، گاهی ما را به خودِ حقیقی‌مان بازمی‌گرداند

Suzan

May 24,2026